Μπαίνω κατευθείαν ψητό. Ο Παλαιστής (The Wrestler) δεν μου άρεσε. Ο Mickey Rourke θεός, η Marisa Tomei επίσης καλή. Σκηνοθεσία; Μπερδεμένη. Η ταινία; Μια μεγάλη συλλογή από κλισέ. Η πουτάνα που μιλάει για τη ζωή του Χριστού ημών, ενόσω κουνάει τον κώλο της στον πελάτη. Το δράμα της παρατημένης από πατέρα κόρης , όπου το casting πρωτοτυπεί βάζοντας ακόμα μια Jennifer Connelly– λευκό δέρμα, μαύρο μαλλί, γαλάζιο βλέμμα - και ο σκηνοθέτης πρωτοτυπεί με τα ανάλογα κοντινά αλά Jenifer – τρεμάμενο χείλι και οργή στο υγρό μάτι. Προβλέψιμο; Όσο δε πάει. Το καταλάβαμε ρε Αρανόφσκι με τόσα κοντινά στη μηχανή του ζαμπόν, θα το κόψει το χέρι του ο ήρωας . Ο χορός δε στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, βρωμιά στο πάτωμα, γκράφιτι στους τοίχους, στιγμές πατέρα-κόρης αξία ανεκτίμητη, συγκρίνονται μόνο με Παπακαλιάτη (στα άσχημά του).
Το θέμα, ωραίο δε λέω. Ο πάλαι πότε μύθος του wrestling, αυτό ξέρει να κάνει στη ζωή του και να το αλλάξει τώρα είναι αργά. Οκ, καλά μέχρι εδώ. Γιατί αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα ήθελε να θίξει ο αγαπητός μας σεναριογράφος. Το άλλο είναι η ζωή του wrestler γενικότερα. Τα αναβολικά, το στήσιμο του αγώνα, οι σχέσεις μεταξύ των παλαιστών. Ένα τρίτο θέμα είναι "καταραμένη Αμερική που δέρνεις τα παιδιά σου". Φτώχια, τροχόσπιτα για σπίτια, μπαλωμένα μπουφάν με κολλητική ταινία. Ένα τέταρτο, οι ανθρώπινες σχέσεις. Και ξαναλέω, όλα αυτά καλά. Αποφάσισε όμως ρε άνθρωπα τι θέλεις να μας πεις. Όλα μαζί δε γίνεται. Κάπου θα το χάσεις. Ο πάμφτωχος πρωταγωνιστής παθαίνει καρδιακή προσβολή και στην Αμερική του no money no honey, νοσηλεύεται σε μια χαρά νοσοκομείο. Και φυσικά με τη σκηνοθεσία το χάνει επίσης. Η κάμερα κουνιέται ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή (βλέπε εδώ το κάνω ντοκυμαντερίστικο), μας γαμεί τα μάτια, μετά σταματά να τον ακολουθεί και αρχίζει τα ανφάς. Το «δε ξέρω μάνα μου από φωτογραφία» παρουσιάζεται ως «σας δείχνω την ωμή αλήθεια». Ρε σκηνοθέτα, το καταλάβαμε ότι κακοπερνά ο ήρωας μας, άμα του χώσεις και τη λάμπα μες τη μούρη δε το κάνεις κουλτουριάρικο το έργο. Μαλακία το κάνεις. Και το πόσο μαλάκας είναι ο τύπος το καταλαβαίνει κανείς και μόνο με την πρώτη του επιλογή για τον 1ο ανδρικό. Nicolas Cage. Ξεράσω τώρα;
Σε γενικές γραμμές το σενάριο και σκηνοθεσία υπογράφουν οι ίδιοι του Requiem for a dream. Αυτό σημαίνει standard πουτάνα στο σενάριο. Ο σεναριογράφος άλλωστε το συνηθίζει να βάζει πουτάνες που ερωτεύονται τους πελάτες τους (βλ. Last exit to Brooklyn). Προς θεού δεν έχω τίποτα με τις πουτάνες αλλά έπρεπε να μου κόψει ότι η ταινία είναι Ξανθόπουλος.
Πραγματικά, το μόνο πράγμα που αξίζει είναι ο Mickey Rourke, ο οποίος βάζοντας τα δικά του βιώματα φτιάχνει τον ρόλο και του δίνει ότι δεν μπορεί σενάριο και σκηνοθέτης. Οποιοσδήποτε άλλος ηθοποιός θα το έκανε γελοίο.
Αφού λοιπόν έβρισα με την ησυχία μου, θα σας παραθέσω κάποια highlights που βρήκα στο internet.
Αυτά θυμάται ο Κουτσογιαννόπουλος. Rumble Fish ίσως; Johnny Handsome; Francesco; Barfly; Μπα όχι, τα 5 λεπτά της Έξαψης του έμειναν του Θοδωρή. Μετά βέβαια, του Rourke του ήρθε η επιφοίτηση και έγινε στα 56 του ηθοποιός. Όσο για το αμφίσημα, yes sure man. Τελειώνει ή νεκρός ή πεθαμένος. Πιο από τα 2 απλά δεν ξέρουμε.
Για ποια ταινία μιλάμε; Α ναι, τότε που μετά ήρθαν και οι εξωγήινοι.
Και το κορυφαίο!
Φτού σου κοπέλα μου, γράφεις και κριτικές!
Το θέμα, ωραίο δε λέω. Ο πάλαι πότε μύθος του wrestling, αυτό ξέρει να κάνει στη ζωή του και να το αλλάξει τώρα είναι αργά. Οκ, καλά μέχρι εδώ. Γιατί αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα ήθελε να θίξει ο αγαπητός μας σεναριογράφος. Το άλλο είναι η ζωή του wrestler γενικότερα. Τα αναβολικά, το στήσιμο του αγώνα, οι σχέσεις μεταξύ των παλαιστών. Ένα τρίτο θέμα είναι "καταραμένη Αμερική που δέρνεις τα παιδιά σου". Φτώχια, τροχόσπιτα για σπίτια, μπαλωμένα μπουφάν με κολλητική ταινία. Ένα τέταρτο, οι ανθρώπινες σχέσεις. Και ξαναλέω, όλα αυτά καλά. Αποφάσισε όμως ρε άνθρωπα τι θέλεις να μας πεις. Όλα μαζί δε γίνεται. Κάπου θα το χάσεις. Ο πάμφτωχος πρωταγωνιστής παθαίνει καρδιακή προσβολή και στην Αμερική του no money no honey, νοσηλεύεται σε μια χαρά νοσοκομείο. Και φυσικά με τη σκηνοθεσία το χάνει επίσης. Η κάμερα κουνιέται ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή (βλέπε εδώ το κάνω ντοκυμαντερίστικο), μας γαμεί τα μάτια, μετά σταματά να τον ακολουθεί και αρχίζει τα ανφάς. Το «δε ξέρω μάνα μου από φωτογραφία» παρουσιάζεται ως «σας δείχνω την ωμή αλήθεια». Ρε σκηνοθέτα, το καταλάβαμε ότι κακοπερνά ο ήρωας μας, άμα του χώσεις και τη λάμπα μες τη μούρη δε το κάνεις κουλτουριάρικο το έργο. Μαλακία το κάνεις. Και το πόσο μαλάκας είναι ο τύπος το καταλαβαίνει κανείς και μόνο με την πρώτη του επιλογή για τον 1ο ανδρικό. Nicolas Cage. Ξεράσω τώρα;
Σε γενικές γραμμές το σενάριο και σκηνοθεσία υπογράφουν οι ίδιοι του Requiem for a dream. Αυτό σημαίνει standard πουτάνα στο σενάριο. Ο σεναριογράφος άλλωστε το συνηθίζει να βάζει πουτάνες που ερωτεύονται τους πελάτες τους (βλ. Last exit to Brooklyn). Προς θεού δεν έχω τίποτα με τις πουτάνες αλλά έπρεπε να μου κόψει ότι η ταινία είναι Ξανθόπουλος.
Πραγματικά, το μόνο πράγμα που αξίζει είναι ο Mickey Rourke, ο οποίος βάζοντας τα δικά του βιώματα φτιάχνει τον ρόλο και του δίνει ότι δεν μπορεί σενάριο και σκηνοθέτης. Οποιοσδήποτε άλλος ηθοποιός θα το έκανε γελοίο.
Αφού λοιπόν έβρισα με την ησυχία μου, θα σας παραθέσω κάποια highlights που βρήκα στο internet.
[…Ας μην παρασυρθούμε από τη γνωστή νοσταλγία: ο Ρουρκ ποτέ δεν υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Ένας ποζέρ ήταν, που πούλαγε τις λάγνες ματιές και τη μωρουδίστικη μαγκιά του και έπειθε τον κόσμο που είδε στο πρόσωπό του τον νέο Μπράντο πως ήταν ηθοποιός κλάσης και απαιτήσεων. Είχε την τύχη να παίξει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς και να ταυτιστεί με καλούς σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα, αν και όχι στην πιο δημιουργική τους φάση. Η φούσκα έσκασε γρήγορα, κατά σύμπτωση μετά την πιο καλή του ερμηνεία, στο Δαιμονισμένο Άγγελο - οι υπόλοιπες ήταν στο The Pope of Greenwich Village και στην Έξαψη…] […Ο Ρουρκ είναι επιτέλους ξύπνιος και πονάει ή τουλάχιστον βρήκε τα αποθέματα ηθοποιίας που έκρυβε τόσα χρόνια. ..] […Μια θλιβερή ιστορία τελειώνει αμφίσημα…] Θ.Κουτσογιαννόπουλος
Αυτά θυμάται ο Κουτσογιαννόπουλος. Rumble Fish ίσως; Johnny Handsome; Francesco; Barfly; Μπα όχι, τα 5 λεπτά της Έξαψης του έμειναν του Θοδωρή. Μετά βέβαια, του Rourke του ήρθε η επιφοίτηση και έγινε στα 56 του ηθοποιός. Όσο για το αμφίσημα, yes sure man. Τελειώνει ή νεκρός ή πεθαμένος. Πιο από τα 2 απλά δεν ξέρουμε.
[…Κάποια στιγμή μάλιστα, όταν έπειτα από μεταμόσχευση καρδιάς…] Ν.Φενέκ Μικελίδης
Για ποια ταινία μιλάμε; Α ναι, τότε που μετά ήρθαν και οι εξωγήινοι.
Και το κορυφαίο!
[…Τον παίρνει από πίσω καθώς εκτελεί τα καθημερινά του καθήκοντα, χωρίς ποτέ να δείχνει το πρόσωπο του...] Δέσποινα Παυλάκη
Φτού σου κοπέλα μου, γράφεις και κριτικές!
