Όταν παίρνω το μετρό κάθομαι πάντα δίπλα σε παράθυρο. Μετράω τις σήραγγες με τα φώτα. Αγιος Ιωάννης – Συγγρού, δεκαέξι λαμπτήρες. Οι τρεις είναι κίτρινοι. Ψέμματα. Δεν θυμάμαι πόσοι είναι. Κάθε φορά τους μετράω και κάθε φορά υπνωτίζομαι. Και λεω να μια άχρηστη πληροφορία, ίσως πρέπει να μπει σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια με ερωτήσεις, πόσες λάμπες έχει η σήραγγα Άγιος Δημήτριος – Δάφνη; 23; Και μετά το ξεχνάω, γιατί το κούνημα του συρμού, ο ήχος που κάνει τρέχοντας στις ράγες και η εναλλαγή λάμπα – σκοτάδι – λάμπα – σκοτάδι – λάμπα… κάνουν το μυαλό μου να χάνει εστιάση. Άραγε μετράει κανείς άλλος τέτοια πράγματα;
Αυτές τις μέρες μου λείπει η επαφή. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό; Να σε θυμούνται σε γιορτές ή να σε ρωτήσει κάποιος αν είσαι καλά; Πόσες φορές κάλεσα κάποιον, απλά για να μάθω τι κάνει; Λυπάμαι που δεν είμαι καλή στα τυπικά, δε θυμάμαι γενέθλια αλλά θα έρθω να σε βοηθήσω όποτε το έχεις ανάγκη. Μπορείς να με καλέσεις τα ξημερώματα, θα είμαι εκεί . Μη παρεξηγηθείς αν δε σου ευχηθώ για το πρώτο σου παιδί. Μετράω αλλιώς.
Λέγαμε χθες για εκείνον που κλείστηκε σπίτι του, που βαρέθηκε τις προσποιήσεις φιλίας, την έλλειψη βάθους, τον τρόμο στα μάτια αυτών που βλέπουν ότι εννοείς κάτι περισσότερο από το κοινό και εξαφανίζονται. Τελικά υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας. Και δε μου φτάνουν. Ξόδεμα. Επενδύεις πολλά μου λες. Και περιμένεις πολλά. Και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι. Είναι τόσο δύσκολο τελικά; Γιατί εξακολουθώ να χρειάζομαι κάποιον στο πλάι μου.
Αυτές τις μέρες μου λείπει η επαφή. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό; Να σε θυμούνται σε γιορτές ή να σε ρωτήσει κάποιος αν είσαι καλά; Πόσες φορές κάλεσα κάποιον, απλά για να μάθω τι κάνει; Λυπάμαι που δεν είμαι καλή στα τυπικά, δε θυμάμαι γενέθλια αλλά θα έρθω να σε βοηθήσω όποτε το έχεις ανάγκη. Μπορείς να με καλέσεις τα ξημερώματα, θα είμαι εκεί . Μη παρεξηγηθείς αν δε σου ευχηθώ για το πρώτο σου παιδί. Μετράω αλλιώς.
Λέγαμε χθες για εκείνον που κλείστηκε σπίτι του, που βαρέθηκε τις προσποιήσεις φιλίας, την έλλειψη βάθους, τον τρόμο στα μάτια αυτών που βλέπουν ότι εννοείς κάτι περισσότερο από το κοινό και εξαφανίζονται. Τελικά υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας. Και δε μου φτάνουν. Ξόδεμα. Επενδύεις πολλά μου λες. Και περιμένεις πολλά. Και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι. Είναι τόσο δύσκολο τελικά; Γιατί εξακολουθώ να χρειάζομαι κάποιον στο πλάι μου.
